Sukienka dla Nułandy;))

Jest to sukienka , którą uszyłam kilka miesięcy temu....na ślub.... dla mojej Nułandy.....fotka niezbyt dobra..robiona na szybko.....ale właścicielka zadowolona z kiecki ........ ostatnio brak mnie na blogu....wina braku czasu... dużo pracy i i ciągłe zmęczenia brakiem śniegu......:)))

Sardonyks - piąty kamień

Sardonyks (Sardonik) – gemmologiczna, wielobarwna, przeświecająca odmiana agatu; odznacza się występowaniem naprzemianległych, płaskich, biało-brunatnoczerwonych pasów (wstęg) o różnej grubości.

Nazwa pochodzi od miasta Sardis w Azji Mniejszej, gdzie został znaleziony (gr. sardios = kamień z Sardis i gr. onyx = paznokieć (pazur, racica) – i nawiązuje do wyglądu, twardości i ostrych krawędzi odłupanych kawałków tego minerału.

Właściwości

· Wzór chemiczny: SiO2 – dwutlenek krzemu

· Układ krystalograficzny: trygonalny

· Twardość: 7

· Gęstość: 2,61

· Barwa: pasy: biało-brunatnoczerwone, biało-brązowe, biało-żółtobrązowe

· Połysk: szklisty

· Współczynnik załamania światła: 1,53-1,54

· Dwójłomność: 0,004

Od onyksu różni się tylko kolorem pasów, które w przypadku onyksu są czarne. Brązowe zabarwienie pasów sardonyksu spowodowane jest wrostkami związków żelaza – przede wszystkim limonitu.

Występowanie

Miejsca występowania: Brazylia – Rio Grande do Sul, Minas Gerais, Urugwaj, Indie, Rosja – Ural, Zabajkale, Cejlon – Ratnapura, Egipt, Turcja.

W Polsce bywa spotykany na Dolnym Śląsku – Szklary, Ząbkowice Śląskie obok sardu i karneolu.

Zastosowanie

• atrakcyjny kamień kolekcjonerski i ozdobny
• wykonuje się z niego miniaturowe rzeźby, intaglia, szlifuje w formie paciorków,
• Wykonuje się kamee, pieczątki (szczególnie popularne wśród starożytnych Greków i Rzymian)
• wykorzystywany do wyrobu drobnych przedmiotów ozdobnych i biżuterii; najczęściej oprawiany w srebro

Sardonyks znany jest od czasów starożytnych. Wyrabiano z niego skarabeusze, które służyły jako talizmany. Rzymscy żołnierze podczas walki nosili ze sobą podobiznę boga wojny Marsa wykonanego z tego właśnie minerału. Podobno dodawało im odwagi i pomóc w osiągnięciu sukcesu na polu walki. W czasach renesansu kamień ten służył wielkim mówcom dodając im elokwencji i zdolności. W tamtych czasach naturalny sardonyks był cenniejszy nawet od złota czy też srebra. W dzisiejszych ofertach handlowych rzadko kiedy pojawia się naturalny minerał. Częściej spotyka się sztucznie barwione agaty, z których wyrabia się kamee, statuetki a także różnego rodzaju biżuterię.

Bibliografia

• K. Maślankiewicz – Kamienie szlachetne – Wyd. Geologiczne – 1982 r.
• C. Hall – Klejnoty, Kamienie szlachetne i ozdobne – Wyd. Wiedza i Życie 1996 r.
• W. Schuman – Kamienie szlachetne i ozdobne – Wyd. „Alma –Press” 2004 r.

http://beadshop.pl/leks.php?id=agat_sardonyks

http://www.koralikon.pl/kategoria/57/sardonyks/

http://alejka.pl/sardonyks-trawiony-plastry-30x25mm.html

http://blog.pasart.pl

http://pl.wikipedia.org/

HALLOWEEN :)

Ostatnio zastanawia mnie czy w naszym kraju...rzecz jasna chrześcijańskim......czy powinno się obchodzić Halloween......sama jestem chrześcijanką i nie obchodzę tego święta...nawet święta zmarłych nie obchodzę ponieważ mamy zabiegać o żyjących a nie o zmarłych....ale jak to jest.....ze w naszym kochanym kraju celebruje się święto na cześć diabła a nie celebruje się życia, miłości......myślę ze PAN JEZUS widząc nasze starania i zabieganie w tym dniu jest bardzo zasmucony...ze zapominamy o dawcy życia a chwalimy diabła który jest mordercą, kłamcą i oskarżycielem...... JESTEM CHRZEŚCIJANKĄ I NIE OBCHODZĘ HALLOWEEN ..... :)

Szmaragd czwarty kamień....

Szmaragd - odmiana berylu, minerału należącego do grupy krzemianów. Nazwa tego kamienia wywodzi się z greckiego słowa smaragdos i ma przypuszczalnie staroindyjskie lub semickie pochodzenie. Nawiązuje do charakterystycznej barwy tego minerału, wywołanej podstawieniami jonów chromu, rzadziej wanadu i żelaza. Słowo to oznacza "zielony kamień"

Dziwnym trafem ten piękny minerał, będący amuletem wyznawców islamu i świętym kamieniem Indian południowo - amerykańskich był uważany w średniowiecznej Europie za kamień diabelski, przesycony nienawiścią i przynoszący nieszczęścia i zgubę...

Często zawiera inkluzje gazowe, ciekłe oraz mineralne: kalcyt, piryt, biotyt, talk, dolomit, fuchsyt, apatyt, aktynolit, oraz inne minerały. Charakter inkluzji często zdradza miejsce pochodzenia danego okazu. Szczególnie cenną, niezmiernie rzadką odmianą jest szmaragd trapiche, w którym widoczny jest w przekroju poprzecznym kryształu wzór sześcioramiennej gwiazdy. Odmiana ta pozyskiwana jest w okręgu Chivor i Muzo Kolumbia

Skład chemiczny Be3Al2(SiO3)6 - glinokrzemian berylu Twardość w skali Mohsa 7,5 — 8,0 Przełam przełam nierówny do muszlowego Łupliwość niewyraźna Pokrój kryształu masywny, wyraźne uformowane kryształy Układ krystalograficzny heksagonalny, (6/m 2/m 2/m) Właściwości mechaniczne kruchy Gęstość minerału 2,63 — 2,80 g/cm³ Właściwości optyczne Barwa zielona, niebieskozielona, trawiastozielona Rysa biała Połysk szklisty Współczynnik załamania nω = 1.564–1.595,

nε = 1.568–1.602 Inne jednoosiowy, optycznie ujemny (-), Luminescencja - w bliskim UV słaba, w dalekim UV świecenie zielone, niekiedy różowo-fioletowe (dla szmaragdów bez domieszki żelaza), dwójłomność δ = 0.0040–0.0070

Minerał związany ze skałami metamorficznymi (łupki mikowe, przeobrażone wapienie), w żyłach pegmatytowych granitów, oraz w piaskach i żwirach złóż wtórnych.

Występuje w: Austrii (dolina rzeki Habachtal, okolice Salsburga, Mittersill, Felbertal), Australii (Broken Hill, Aga- Kau, Emmaville, Vegesatle), Brazylii (rejony Pilao, Bahia, Pernambuco, Minas Gerais, Gofas), Egipcie (Dżabal Zabara - złoże znane od czasów antycznych), Indiach (prowincja Madras, stany Pandżab (Panjab) i Rajasthan), Norwegii (Eidsvoll), Kolumbii (Gachala, Cosquez, Bogota, Chivor, Muzo - sławne miejsce pozyskiwania najpiękniejszych szmaragdów zwykle o zabarwieniu soczystej zieleni), Libii (Ghadamis), Madagaskarze (Kianjavato), Mozambiku (Morrho, Melala), Pakistanie (góry Hindukusz), Federacji Rosyjskiej (Ural, Zabajkale, półwysep Kola), RPA (rejon Transwal) USA (Karolina Północna, Maine), Tanzanii (rejon jeziora Manjara), Zimbabwe (Filabusi, Bikita, Belinque, Mweza), Zambii (Kafubu, okręg Miku Kitwe)

W Polsce występują szmaragdy nie nadające się do celów jubilerskich, jako jasnozielone słupki do kilku centymetrów długości w skałach pegmatytowych. Znajdowane są na Dolnym Śląsku w okolicach Strzelina i Strzegomia.

Zastosowanie

Bardzo poszukiwany, wyjątkowo cenny kamień kolekcjonerski i jubilerski. Jest stosowany w jubilerstwie od czasów starożytnych. Szczególnie ceniony był w starożytnym Egipcie, Persji, Arabii, u Majów, Azteków, Inków. Największy szmaragd o wartości jubilerskiej wydobyto w Kolumbii, miał masę 7 025 ct. W tym rejonie bywają większe okazy, niestety spękane, największy miał masę 16 020 ct. Z Brazylii pochodzi kryształ o ponad 10 cm długości i wadze 6 399 ct. Rekordowy kamień wydobyty na Uralu w Rosji ważył 1 438 ct.

Prawdopodobnie największym wyrobem wykonanym z jednego kryształu jest ciemnozielona rzeźbiona waza o wysokości 10 cm i masie 2 681 ct, która znajduje się w Kunsthistorisches Museum w Wiedniu.

Obecnie szmaragdy są również produkowane syntetycznie. Od naturalnych różnią się kształtami inkluzji, co pozwala na ich odróżnienie od naturalnych. Stosuje się również kamienie naturalne ulepszone poprzez wygrzewanie w olejach, aby ukryć skazy, rysy i pęknięcia

Bibliografia:.

· Kazimierz Maślankiewicz: Kamienie szlachetne. Wyd. 3 popr. i uzup.. Warszawa: Wydawnictwo Geologiczne, 1982.

· Michał Sachanbiński: Vademecum zbieracza kamieni szlachetnych i ozdobnych. Warszawa: Wydawnictwo Geologiczne, 1984. ISBN 83-220-0199-1.

· Jerzy Żaba: Ilustrowany słownik skał i minerałów. Katowice: Videograf II, 2003. ISBN 83-7183-174-9.

· Nikodem i Tomasz Sobczak: Wielka Encyklopedia Kamieni Szlachetnych i Ozdobnych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1998. ISBN 83-01-12493-8.

http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Plik:Emerald_crystal_muzo_colombia.jpg&filetimestamp=20091010205345

http://pl.wikipedia.org/wiki/Szmaragd

http://artbizu.pl/

http://maramokotro-elde.blog.onet.pl/Szmaragd-kamien-jak-wiosenna-t,2,ID369723937,n

http://podarunki.blogspot.com/2008/07/szmaragd.html

http://famousdiamonds.tripod.com/mackayemeraldnecklace.html

http://www.golf.aia.pl/a/galeria/tekst/588/

http://fatcat.ftj.agh.edu.pl/~i7bezkor/Ciekawe%20mineraly%20-%20Szmaragd.html

Chalcedon trzeci kamień......

Chalcedon – pospolity, szeroko rozpowszechniony minerał, odmiana skrytokrystalicznej, kwarcowej krzemionki (SiO₂) o włóknistej strukturze. Nazwa pochodzi od miasta Chalcedon – położonego nad Bosforem w Azji Mniejszej i dotyczy właściwie tylko mlecznych lub opalizujących okazów. Tworzy wiele barwnych odmian o zastosowaniu gemmologicznym.

Już niewielki wzrost temperatury lub dłużej działające promienie słoneczne mogą spowodować u niektórych odmian zmianę ich barwy z żółtej lub brązowej na czerwoną lub pomarańczową. Przeważnie występuje w formie nerkowatej, groniastej, skorupowej lub naciekowej (stalaktyty). Często tworzy żyły, geody, a niekiedy konkrecje. Jest przeświecający, czasami przezroczysty. Stanowi składnik wielu skał, np.: chalcedonitów, jaspisów, lidytów, krzemieni. Niekiedy wykazuje iryzację o charakterze opalescencji. Często zawiera wrostki różnych minerałów, które zmieniają jego barwę, np.: miki, chloryty, hematyt, goethyt (getyt), chryzokola, minerały ilaste.

Skład chemiczny dwutlenek krzemu (SiO2) Twardość w skali Mohsa 6,5-7 Przełam nierówny, muszlowy Łupliwość brak Pokrój kryształu płytkowe, sferoidalne, Układ krystalograficzny trygonalny Gęstość minerału 2,6 g/cm³ Właściwości optyczne Barwa bezbarwny lub różnokolorowe zabarwienia (szary, sinoniebieski, żółtawy, brunatny) – tworzy wiele różnobarwnych odmian, noszących inne nazwy gemmologiczne lub handlowe Połysk woskowy, tłusty

Odmiany chalcedonu

• agat, agat mszysty, chryzopraz, praz, heliotrop, karneol, onyks, sard, sardonyks, plazma, damsonit, Chalcedon żółty, chalcedon mleczny, chalcedon niebieski, krwawnik

Występuje w skałach wulkanicznych – melafirach, bazaltach, ryolitach, andezytach, dacytach. Stanowi produkt wietrzenia serpentynitów, niekiedy powstaje w wyniku przekrystalizowania opalu.

Miejsca występowania: Urugwaj, Brazylia – Rio Grande do Sul, Urugwaj. Indie – Wyżyna Dekan, Bombaj, Arabia Saudyjska, Jemen, Rosja – Kaukaz, Ural, Zabajkale, Sachalin, Kamczatka, Kazachstan, Mongolia, Kanada – Nowa Szkocja, Ontario, USA – Floryda, Oregon, Arizona, Kolorado, Idaho, RPA, Botswana , Słowacja, Islandia, Niemcy, Rumunia.

Polska - okolice Szklar (chryzopraz), Złotoryi i Lwówka (agat), Wałbrzycha (karneol).

Zastosowanie chalcedonu:

· już 8000 lat temu wyrabiano z niego narzędzia (znany z wykopalisk archeologicznych).

· w starożytności wykonywano z niego pieczęcie, portrety (kamee).

· obecnie jest stosowany do produkcji wyrobów jubilerskich

· mechanice precyzyjnej.

· atrakcyjny i ceniony kamień kolekcjonerski oraz ozdobny

· kamień okładzinowy

· surowiec do wyrobu agatowych moździerzy oraz kul do młynów kulowych

Bibliografia:

· Walter Szumann: Kamienie szlachetne i ozdobne. Warszawa: Alma-Press, 2004. ISBN 83-7020-324-8.

· Nikodem Sobczak: Mała encyklopedia kamieni szlachetnych i ozdobnych. Warszawa: "Alfa", 1986. ISBN 83-7001-030-X.

· Rupert Hochleitner: Minerały i kryształy. Warszawa: Muza S.A., 1994. ISBN 83-7079-281-2.

· Olaf Medenbach, Cornelia Sussieck–Fornefeld: Minerały. Warszawa: Bertelsmann Media, 1996. ISBN 83-7129-194-9.

· Minerały i kamienie szlachetne. Kraków: Horyzont, 2002, seria: Podręczny Leksykon Przyrodniczy. ISBN 83-7311-317-7.

· Kazimierz Maślankiewicz: Kamienie szlachetne. Wyd. 3 popr. i uzup.. Warszawa: Wydawnictwo Geologiczne, 1982.

· Michał Sachanbiński: Vademecum zbieracza kamieni szlachetnych i ozdobnych. Warszawa: Wydawnictwo Geologiczne, 1984. ISBN 83-220-0199-1.

· Cally Hall: Klejnoty : kamienie szlachetne i ozdobne. Warszawa: Wiedza i Życie, 1996. ISBN 83-86805-02-1.

· Guillermo Gold Gormaz, Jordi Jubany Casanovas: Atlas mineralogii. Warszawa: Wiedza i Życie, 1992. ISBN 83-85231-10-2.

· Jaroslav Bauer: Skały i minerały : przewodnik. Warszawa: Wydawnictwo Multico, 1997. ISBN 83-7073-050-7.

· http://gr.introne.com/galerie/mineralyswiata1/galeriaminswiat1.htm

· http://srebrnykot.blox.pl/tagi_b/24546/chalcedon.html

· http://www.redbor.pl/mineraly/0_tlenki.htm

· http://www.naturephoto-cz.eu/chalcedon-picture-2448.html

· http://www.piranhicaart.website.pl/mineraly.htm

· http://pl.wikipedia.org/wiki/Chalcedon_%28minera%C5%82%29

DRUGI KAMIEŃ SZAFIR

Teraz czas na drugi kamień z fundamentu Bożego Miasta...jest nim SZAFIR.... Szafir jest to bardzo twardy minerał z gromady tlenków – niebieska odmiana korundu. Jest minerałem rzadkim. Nazwa pochodzi od gr. σάπφειρος sappheiros, w starożytności oznaczała przede wszystkim lapis-lazuli. Grecka nazwa została zapewne przejęta z języków semickich (hebr. sappir).

Właściwości:

• Wzór chemiczny: Al₂O₃ (trójtlenek glinu)
• Układ krystalograficzny – trygonalny
• Twardość w skali Mohsa – 9
• Łupliwość – brak
• Rysa – biała
• Przełam – muszlowy lub nierówny
• Gęstość – 3,95 do 4,1 g/cm³
• Barwa – niebieska w odcieniach
• Połysk – szklisty, diamentowy
• Współczynniki załamania (dwójłomność): n_o = 1,768 i n_e = 1,760 (długość fali ~ 590 nm)

Tworzy najczęściej kryształy o postaci pseudoheksagonalnych słupów (o przekroju sześciobocznym) i bipiramid. Na ścianach kryształów często wykazuje poprzeczne zbrużdżenia. Jest kruchy, przezroczysty, często wykazuje podzielność wykorzystującą płaszczyzny zbliźniaczeń.

Spotykane są też szafiry o innych barwach: biały, bezbarwny (leukoszafir), jasnoróżowy, czerwonawy, pomarańczowoczerwony (paparadża tzw. hiacynt), purpurowy, fioletowy (ametyst wschodni), fioletowoniebieski (szafir kaszmirski), zielony (szmaragd wschodni), jasnoniebieski (akwamaryn wschodni), szary, brunatny, czarny.

Znane są też odmiany dwubarwne (szafir arbuzowy) oraz wykazujące asteryzm (szafir gwiaździsty). Barwę powodują domieszki żelaza, tytanu, magnezu, wanadu, chromu. Domieszka żelaza dwuwartościowego (Fe2+) lub trójwartościowego tytanu (Ti3+) nadaje szafirowi najbardziej typową barwę niebieską, trójwartościowe jony żelaza (Fe3+), zależności od ilości barwią go na żółto i zielono, jony chromu (Cr3+) na czerwono a dodatek wanadu (V4+) na fioletowo.

Niektóre odmiany wykazują pleochroizm, a nawet luminescencję.

Jest spotykany w skałach magmowych, najczęściej w pegmatytach, i bazaltach.

Miejsca występowania: Sri Lanka – największe znajdowane kryształy, do 20 kg, nie mają wartości jubilerskiej, Kambodża, Indie, Australia – największy oszlifowany żółty szafir o wadze 217,5 ct, Tajlandia, Tanzania, USA, Rosja (na płw. Kola znaleziono kryształ ponad 5 kg), Namibia, Kolumbia, RPA, Madagaskar, Birma – w 1966 r. znaleziono w Magoku kryształ szafiru gwiaździstego o wadze 63000 ct. (12,6 kg).

W Polsce – tylko na Dolnym Śląsku, białe i przezroczyste szafiry występują w pegmatytach Kruczych Skał w Wilczej Porębie k. Karpacza, bywają też znajdowane w aluwiach rzeki Izery.

Zastosowanie:

· bardzo poszukiwany, wysoko ceniony, wyjątkowo atrakcyjny kamień kolekcjonerski.

· kamień szlachetny stosowany w jubilerstwie – wykorzystywany do wyrobu drogiej biżuterii.

· przemyśle precyzyjnym.

· otrzymywany jest również syntetycznie.

· domieszkowany tytanem jako ośrodek czynny nowoczesnych laserów

· używany do produkcji igieł do gramofonów( ..KOCHAM GRAMOFONYJ)

Nieco ciekawostek:

· Szafir jest wymieniany w Biblii jako jeden z kamieni pektorału Aarona (Wj 24:10; Wj 28:18; Wj 39:11).

· W Apokalipsie św. Jana stanowi ozdobę drugiej warstwy fundamentu niebiańskiego Jeruzalem (Ap 21:18)

· Blue Belle of Asia to 400-karatowy szafir.

· Najbardziej cenione są szafiry o odcieniu bławatka - takie barwy mają szafiry z Kaszmiru, Birmy i Tajlandii. Szafiry ze Sri Lanki są jaśmiejsze, zaś szafiry australijskie - ciemne, często zielone.

· Co ciekawe, gdy zamkniemy szafir w ciemnej szkatułce i pozbawimy go światła na dłuższy czas, gaśnie jego blask i bledną barwy. Wystarczy jednak poddać go promieniom słonecznym, a odzyska utracone piękno

· W skarbcach różnych krajów znajduja się wyjątkowe szafiry, i tak np. w indyjskim Muzeum Historii Naturalnej spoczywa cejloński 163-karatowy szafir, a w rosyjskim skarbcu państwowym jest przechowywany wspaniały, 280-karatowy szafir niebieski o odcieniu bławatka.

Zródło...internet......

www.jakajestes.pl

www.jubilerskie.info

romanryb.webpark.pl/korund/slides/szafir_2.html

pl.wikipedia.org/wiki/Szafir

Miłej lektury.........narazie ciężko pracuje brak czasu na wszystko..kilka niezadowolonych klientek........ cóż życie.....ale jest coraz lepiej....... muszę wrócić na ścieżkę twórczosci...:D ........niedługo następna część........

Pierwszy kamień..Jaspis...

A mur jego jest zbudowany z jaspisu, a Miasto - to czyste złoto do szkła czystego podobne. (19) A warstwy fundamentu pod murem Miasta zdobne są wszelakim drogim kamieniem. Warstwa pierwsza -jaspis, druga - szafir, trzecia - chalcedon, czwarta - szmaragd, (20) piąta - sardoniks, szósta - krwawnik, siódma - chryzolit, ósma - beryl, dziewiąta - topaz, dziesiąta - chryzopraz, jedenasta - hiacynt, dwunasta - ametyst. (21) A dwanaście bram to dwanaście pereł: każda z bram była z jednej perły. I rynek Miasta to czyste złoto jak szkło przeźroczyste.

Jaspis - nazwa pochodzi od greckiego słowa iaspis - cętkowany kamień. Skała osadowa, zbita, drobnoziarnista, zbudowana z chalcedonu i kwarcu – występują one w zmiennych proporcjach. Zawiera różne minerały spełniające rolę domieszek są to: hematyt, goethyt, magnetyt,mangan ,chloryty, aktynolit,epidot, zoisyt.

Związki żelaza nadają jaspisom barwę brązową, żółtą, czerwoną lub zieloną.

Właściwości:

Chemizm: SiO₂

Układ krystalograficzny: trygonalny

Barwa: wszystkie barwy, pasiasty lub plamisty

Rysa: biała, żółta, brązowa, czerwona

Twardość w skali Mohsa: 6,5 -7

Gęstość: 2,58 -2,91 g/cm3

Łupliwość: brak

Przełam: haczykowaty, muszlowy

Jaspis jest odmianą chalcedonu, niekiedy jednak ze względu na ziarnistą strukturę traktuje się go jako samodzielną grupę w obrębie grupy kwarców. Posiada również odmiany takie jak:

basanit - drobnoziarnisty, czarny. Stosowany przez jubilerów do próby rysy.

jaspis agatowy- żółto, brązowo lub zielono nakrapiany, zrośnięty z agatem.

jaspis egipski - (kwarc niklowy) silnie żółty i czerwony.

jaspis pejzażowy- brązowy, przypominający pejzaż rysunek wywołany tlenkiem żelaza.

jaspis pasiasty- struktura warstwowa z szerszymi lub węższymi pasami.

jaspis z Nunkirchen - białoszarawy, znaleziony w Nadrenii. Barwiony błękitem berlińskim, jako "niemiecki lapis" - imituje lapis lazuri.

mookait - z różowymi lub jasnoczerwonymi chmurkami. Znaleziony w Australii.

rogowiec - bardzo drobnoziarnisty, szary, brązowoczerwony, rzadziej zielony lub czarny.

silex - żółto i brązowoczerwono plamisty lub pasiasty.

unakit - zielono różowa odmiana zbudowana z kwarcu i chalcedonu.

Występuje zazwyczaj w skałach osadowych w postaci drobnych wkładek; jako wypełnienie szczelin lub żył oraz w postaci buł. Często występuje w formie otoczaków w osadach aluwialnych i lodowcowych. Jest szeroko rozpowszechniony, czasami tworzy duże wystąpienia o charakterze złóżowym. Można go znaleźć w Meksyku, USA, Rosji ( Ural, Syberia), Indie, Chiny. Polsce można go znaleźć na Niedźwiedziej Górze, k. Krzeszowic.

Stosuje się go do wytwarzania biżuterii, jako materiał dekoracyjny( do wyrobu przedmiotów użytkowych i artystycznych), jest również kamieniem kolekcjonerskim ( jego ładniejsze odmiany) i jako kamień okładzinowy.

Ciekawostką jest to że, Pektorał (napierśnik (z łac. pectus - pierś) – rodzaj biżuterii świeckiej lub religijnej noszonej na piersi, zapinanej od tyłu.), którego używał Arcykapłan w Świątyni Jerozolimskiej, był ozdobiony dwunastoma szlachetnymi kamieniami. Każdy kamień symbolizował jedno z dwunastu pokoleń Izraela. Jaspis symbolizował pokolenie Judy, z którego wywodzi się Jezus. Św Jan w Apokalipsie użył jaspisu, jako symbolu Chrystusa-Boga w Ap 4,3; Ap 21,18-19.

Ze stron........(deedeeart.pl ,pastorwcdq.blogspot.com, wikipedia.org........ możliwe że jakaś strony przeoczyłam więc pisze od razu zdjęcia i tekst poprawiony trochu przeze mnie nie są własnością moją lecz ściągnęłam to z internetu:))